از ۴ اسفند تا امروز میشه ۴۲ روز که تو قرنطینه هستیم. این مدت فرصت مناسبی بود برای مرور همه روزای زندگی،فرصتی بود که برگردم عقب و همه چیو سبک سنگین کنم.. به یه نکته پی بردم احساس پشیمونی میکنم از انتخاب آخرم (ب.چ)

روزای پر استرسی رو گذروندم که نکنه واقعیت یه سری مسائل مشخص بشه

احساس گناه و پشیمونی همه وجودم رو گرفته ولی هیچوقت برای شروع دوباره دیر نیست

پیش بسوی آینده

نه رویای دوری.. نه آغوش سردی.. نه حتی سلامی.. نه عشقی.. نه دردی.. نه چشمی به راهی.. تو این بی پناهی.. نه دودی نه اودی.. نه خاکی نه گردی.. دلا خسته میشن تا وقتی نباشی.. درا بسته میشن اگه برنگردی..

الهی آمین

{خدایا عشق جانمون رو تو سربازی از خطرات حفظ کن.. الانم بچه مون مریض شده ، خدایا خودت خوبش کن، ۴ام باید برگرده، با حال خوب برگرده..... لطفاااااااا}

(خدایا فشار بالا نداشته باشیم... فقط لبخند پدر و مادرم )